Meksykańska odmiana języka hiszpańskiego

Meksykański hiszpański używany jest nie tylko w Meksyku, ale również w innych krajach Ameryki Środkowej oraz – przez diasporę meksykańską – w Stanach Zjednoczonych. Charakteryzuje się trochę inną wymową, niż dialekty kastylijskie czy aragońskie. Jest ona o tyle charakterystyczna, że w europejskim hiszpańskim nie funkcjonują dwa używane w Meksyku fonemy. Wpływ na powstanie ich miał indiański język nahuatl. W ten sposób powstały spółgłoska zwartoszczelinowa /t͡s/ (polskie „c”) oraz druga – zwartoszczelinowa dziąsłowa boczna /t͡ɬ/.

W Meksyku na różny sposób wymawiana jest litera „x”. Dźwięki, jakie może oznaczać to [ks], [gs], [s], [x] oraz [ʃ], przez co zaobserwować można bardzo dużą zmienność wymowy tej głoski (w przeciwieństwie do europejskiej odmiany języka).

Odmiana meksykańskiego hiszpańskiego posiada nadto bardzo dużą ilość typowych dla siebie meksykanizmów. Wśród najczęściej spotykanych znajdują się chociażby:

  • chavo – „chłopak”
  • chamaco, huerco, morro – „Dziecko”,
  • naco – pogardliwie „wieśniak”
  • platicar – „rozmawiać”

i wiele innych.

Wpływ języka nahuatl sprawił, iż meksykańska odmiana hiszpańskiego posiada szereg nieznanych nigdzie indziej wyrazów. Przede wszystkim to słownictwo dotyczące kulinariów, flory, fauny czy folkloru.