Czym jest gerundio w języku hiszpańskim?

Gerundio to imiesłów czynny, który w języku polskim odpowiada formom zakończonym na -ący, -ąca, -ące itp. W języku hiszpańskim ta forma nie jest jednak odmieniana ani przez rodzaj, ani przez liczbę. Gerundio stosuje się do opisywania czynności ciągłych, zarówno tych trwających teraz, jak i odnoszących się do przeszłości. Najczęściej gerundio jest używany w konstrukcji z czasownikiem estar w czasie teraźniejszym.

Estar + gerundio

Połączenie estar i gerundio służy dwóm celom – podkreśleniu trwania danej czynności lub jej dokonywania się w momencie mówienia. W tym pierwszym przypadku konstrukcja może odnosić się również do przeszłości, wystarczy wówczas odmienić czasownik estar w odpowiednim czasie przeszłym. Taki zabieg często służy do nakreślenia tła dla innej czynności wyrażonej za pomocą czasu Pretérito Indefinido. Natomiast konstrukcja estar + gerundio użyta w czasie teraźniejszym uwypukla to, że dana czynność właśnie się dokonuje. Takie zdania tłumaczy się z przysłówkami takimi jak „właśnie” lub „akurat”. Estar z gerundio podkreśla fakt, że dana czynność rozwijała się w czasie. Dlatego tę konstrukcję często stosuje się z czasownikami takimi jak prender (uczyć się), acostumbrar (przyzwyczajać się) czy adelgazar (chudnąć).

Jak wygląda forma gerundio?

Gerundio tworzy się poprzez usunięcie z czasownika końcówki -ar, -er lub -ir, a następnie dodanie odpowiedniej końcówki. Dla czasowników z pierwszej grupy, czyli tych zakończonych na -ar, jest to forma -ando. Dla pozostałych, czyli tych zakończonych na -er lub -ir, stosuje się końcówkę -iendo. Jeśli chodzi o wyjątki od tej zasady, to należą do nich takie czasowniki jak: ir (yendo), leer (leyendo), oir (oyendo), dormir (durmiendo), mentir (mintiendo), traer (trayendo) oraz decir (diciendo). Są to jedynie najważniejsze czasowniki nieregularne, cała lista nierjest dłuższa.

Gerundio a czasowniki z se

Gerundio można stosować również z czasownikami zwrotnymi. Wówczas odpowiedni zaimek, będący odpowiednikiem polskiego „się”, może zostać umieszczony na jednej z dwóch pozycji: przed całą konstrukcją z estar lub na samym koniec jako sufiks formy gerundio. Wybierając tę drugą opcję, należy pamiętać o tym, że dla niektórych czasowników konieczne jest umieszczenie akcentu graficznego nad drugą sylabą formy imiesłowowej. Dzieje się tak ze względu na to, że dodanie formantu wydłuża słowo, a użycie akcentu pozwala zachować jego pierwotną wymowę.