Charakterystyka akcentu w języku hiszpańskim

W języku hiszpańskim można wyróżnić akcenty naturalne oraz graficzne. W obu przypadkach istnieją reguły, które precyzyjnie określają sylabę wmagającą szczególnego podkreślenia.
W przypadku akcentu naturalnego można wyróżnić dwie główne zasady akcentowania. Słowa zakończone samogłoską lub spółgłoską s bądź n akcentujemy na przedostatnią sylabę (np. casa, somos). Wyrazy zakończone spółgłoskami z reguły akcentujemy na ostatnią sylabę (np. estar, feliz). Akcent graficzny oznaczony jest niewielkim znakiem nad niektórymi samogłoskami i pojawia się w sytuacjach odstępujących od powyższej reguły. Zazwyczaj nie stawiamy akcentów graficznych w wyrazach monosylabowych. Jeśli jednak dane słowo ma swojego „sobowtóra” o zupełnie innym znaczeniu, akcent graficzny rozróżni te dwa terminy. Również zaimki pytające zawsze oznaczone są tego rodzaju akcentem. Kolejną zasadą jest akcentowanie graficzne wszystkich wyrazów, które akcentuje się na trzecią sylabę od końca (np. mediterráneo, régimen). Opatrzone akcentem graficznym będą litery i oraz u, jeśli sąsiadują z samogłoskami a,e,o, jednocześnie nie tworząc z nimi jednej sylaby (np. país, maíz).
Dodatkowymi zasadami określania akcentów jest tworzenie liczby mnogiej ze słów liczby pojedynczej. W takiej sytuacji akcent zarówno w pierwszym jak i drugim przypadku będzie przypadał na tę samą sylabę.